|
เหม่อมองท้องฟ้า และหวังวันที่ดี |
|
ความทรงจำที่ผ่านมา จบลงแล้วให้ผ่านไป |
|
วันนี้เป็นวันใหม่ |
|
เมื่อแดดส่องลงมา แม้มีเมฆฝน |
|
จะเกิดรุ้งทอเป็นสาย ดับสลายความมืดมน |
|
สดใสในตา ถึงเวลา ฉันเข้าใจ |
|
ก่อนชีวิตจะอ่อนล้า |
|
ก่อนชีวิตจะผ่านพ้นจนหมดเวลา |
|
พอได้รู้ว่าหยุดตามหา จะมีวันที่ฟ้ากระจ่าง |
|
และความทุกข์นั้นเบาบาง |
|
เมื่อสิ่งที่เป็น ไม่ใช่ดังที่เห็น |
|
สุขและทุกข์ไม่ใช่ฝัน และความจริงไม่แปรผัน |
|
สิ่งนั้นคือคำตอบ |
|
เจ็บมาเพียงใด ช้ำมาแค่ไหน |
|
สิ่งที่รู้ในจิตใจ คือสุดท้ายในสักวัน |
|
สิ่งนั้นจะผ่าน แม้จะนาน ฉันเข้าใจ |
|
ก่อนชีวิตจะอ่อนล้า |
|
ก่อนชีวิตจะผ่านพ้นจนหมดเวลา |
|
พอได้รู้ว่าหยุดตามหา จะมีทางให้ทุกๆอย่าง |
|
ก่อนชีวิตจะอ่อนล้า |
|
ให้ความเจ็บช้ำมันตอกย้ำว่าธรรมดา |
|
สิ่งที่รู้เมื่อหยุดตามหา จะมีวันที่ฟ้ากระจ่าง |
|
และทุกข์นั้นเบาบาง |
|
ความสุขที่ตามหา ไม่เห็นด้วยสายตาคนอื่น |
|
น้ำตาปล่อยมันอย่าฝืน |
|
ฉันพร้อมจะฟื้นคืนมาใหม่ |
|
ก่อนชีวิตจะอ่อนล้า |
|
ก่อนชีวิตจะผ่านพ้นจนหมดเวลา |
|
พอได้รู้ว่าหยุดตามหา จะมีทางให้ทุกๆอย่าง |
|
ก่อนชีวิตจะอ่อนล้า |
|
ให้ความเจ็บช้ำมันตอกย้ำว่าธรรมดา |
|
สิ่งที่รู้เมื่อหยุดตามหา จะมีวันที่ฟ้ากระจ่าง |
|
และทุกข์นั้นเบาบาง ฟ้าสว่าง เมื่อถึงเวลา |