|
Και έχω αφήσει μια ελπίδα στο ποτήρι να πνιγεί |
|
Καθώσ χαζεύω στην οθόνη μια εικόνα μασ μαζί |
|
Ένα βαρύ ποτό σε χαμηλό ποτήρι |
|
Βάλτο διπλό σαν ταμπλό |
|
Τύψεισ με πάγο να πιω |
|
Ξέρω πωσ έφταιγα εγώ |
|
Και δεν έχω θάρροσ να πάρω |
|
Ένα συγνώμη να πω |
|
Γράφω τον αριθμό |
|
Σβήνω το κινητό και |
|
Μου λείπεισ τα βράδια οι σκέψεισ μου κολυμπούν στο αλκοόλ |
|
Το γκρι τησ ομίχλησ από το παράθυρο μου κοιτώ |
|
Το τέλοσ χαράζει μαραζει σκεπάζει τα αστερία στον ουρανό |
|
Μου λείπεισ λυπάμαι γιατί στα δύσκολα δεν ήσουν εδώ |
|
Σταμάτα να με δαιμονίζεισ είναι η |
|
Στιγμή που με ράγισεσ έπαψεσ να με γεμίζεισ |
|
Δεν είσαι εκείνη που γνώρισα και εγώ δεν είμαι αυτόσ που νομίζεισ |
|
Θα είναι αργά όταν λυγίσεισ όταν συγνώμη θα ρθεισ να ζητήσεισ |
|
Όταν ζυγίσεισ |
|
Στα όσα σου έδινα με το πραγματικά από όσα αξίζεισ |
|
Πεσ μου για πίεση πεσ μου για πάθη |
|
Ποιοσ έκανε λάθοσ ποιοσ έγραφε ολότελα |
|
Πεσ μου για αγάπη φτιάξε με λίγο |
|
Το κάνεισ καλά τόσο που με έχεισ μάθει |
|
Ποσά όνειρα πήγανε στράφι |
|
Πόσο εύκολα μπήγεισ ξυράφι |
|
Σε μια καρδιά που σου δόθηκε απλόχερα |
|
Πόσο άπλα ένασ άνθρωποσ ξεγράφει |
|
Ένα βαρύ ποτό σε χαμηλό ποτήρι |
|
Βάλτο διπλό σαν ταμπλό |
|
Τύψεισ με πάγο να πιω |
|
Ξέρω πωσ έφταιγα εγώ |
|
Και δεν έχω θάρροσ να πάρω |
|
Ένα συγνώμη να πω |
|
Γράφω τον αριθμό |
|
Σβήνω το κινητό και |
|
Και έχω αφήσει δυο λέξεισ που θα έπρεπε να έχω πει |
|
Γράφω τον αριθμό μα το κλείνω λίγο πριν πιάσω γραμμή |
|
Μου λείπεισ τα βράδια που οι σκέψεισ μου κολυμπούν στο αλκοόλ |
|
Το γκρι τησ ομίχλησ από το παράθυρο μου κοιτώ |
|
Το τέλοσ χαράζει μαραζει σκεπάζει τα αστέρια στον ουρανό |
|
Μου λείπεισ λυπάμαι γιατί στα δύσκολα δεν ήσουν εδώ |
|
Και έχω αφήσει δυο λέξεισ που θα έπρεπε να έχω πει |
|
Γράφω τον αριθμό μα το κλείνω λίγο πριν πιάσω γραμμή |
|
Μου λείπεισ τα βράδια που οι σκέψεισ μου κολυμπούν στο αλκοόλ |
|
Το γκρι τησ ομίχλησ από το παράθυρο μου κοιτώ |
|
Το τέλοσ χαράζει μαραζει σκεπάζει τα αστέρια στον ουρανό |
|
Μου λείπεισ λυπάμαι γιατί στα δύσκολα δεν ήσουν εδώ |