|
Απόψε όλα τα φώτα στον πιο σκοτεινό μου ήχο |
|
Για να νιώσεις στο πετσί σου τον κάθε μου στίχο |
|
Είναι οξυγόνο γι' αυτό μιλάμε βγαίνει το μυαλό |
|
Απ' τη φυλακή, κάγκελα σπάμε |
|
Απόψε όλα τα φώτα στον πιο σκοτεινό μου ήχο |
|
Για να νιώσεις στο πετσί σου τον κάθε μου στίχο |
|
Είναι οξυγόνο γι' αυτό μιλάμε βγαίνει το μυαλό |
|
Απ' τη φυλακή, κάγκελα σπάμε |
|
Εμένα οι στίχοι μου γίνανε χέρια για να ελευθερώσουν |
|
Κάγκελα από το μυαλό μου που θέλουν να σκοτώσουν |
|
Να φυτρώσουν θέλουν λέει microchip μες το πετσί μου |
|
Μα δε συμβιβάζομαι, είμαι ο λόγος και η τιμή μου |
|
Αυτοπροσώπως πρώτα σκέφτομαι έπειτα το πράττω |
|
Ό,τι ζω το γράφω, πράος, πάμε παρακάτω |
|
Την ώρα που η γενιά μου ζει για ένα Σάββατο |
|
Ένα mic μόνο μου φτάνει να τους πω ότι υπάρχω |
|
Μα δεν ακούν,εθελοτυφλούν,δε προσπαθούν |
|
Δεν αντιδρούν, με τη μάζα ένα έγινες γι' αυτό σε αγνοούν |
|
Σε παρακολουθούν, μη μιλάς, σε παρακολουθούν μα σιωπηλός |
|
Φωνάζεις για βοήθεια, πως θα σε βρουν |
|
Ερχόμενος από της κοινωνίας το περιθώριο |
|
Μυαλό, καρδιά συνδεδεμένα αγνά με ένα καλώδιο |
|
Στην εποχή των αριθμών, των μηδαμινών αρχών |
|
Πως να τσεκάρουν την τιμή μου είναι τιμή μεταξύ αδερφών |
|
Δώσε τέρμα στους ψευτοκυριλέδες, καυχιέδες, λεμέδες |
|
Με γραβάτες τύπους, γεμίζω και φτύνω χλέπες |
|
Φέρτε πέτρες να γεμίσω τις χούφτες για τους επαίτες |
|
Ζητιάνοι της προσοχής που έχουν πρότυπα μαριονετες |
|
Πρώτα βλέπω, μετά σκέφτομαι και βγάζω συμπεράσματα |
|
Δε σκέφτομαι χωρίς να δω απλά για τα εκθεάσματα |
|
Εγώ βίωσα, έχω θίξει και άλλα τόσα μου 'χουν πει |
|
Και το στόμα μου ανοίγοντας θα 'κανα μουσική |
|
Κι αν είμαι λάθος για σένα, για μένα σωστός είναι πως |
|
Άλαλος δε μένω, το νιώθω, συντρίβω σαν κεραυνός |
|
Τα παθήματα δικά μου, δικά μου όπως και τα λάθη μου |
|
Και συ ιστορία μου βαριά, σαν το σταυρό στην πλάτη μου |
|
Και ξέρω έχω κάνει λάθη |
|
Τοσα πολλά που δε θα έφτανε |
|
Το Αιγαίο να τα ξεπλύνει μα |
|
Τέλος πάντων ποτέ δεν πάτησα |
|
Επί πτωμάτων, ανταμοιβή μου |
|
Nα ρίχνω λάσπη σε μούτρα σκάρτων |
|
Μοδάτων και μυρωδάτων, ταφμένων σε crew φευγάτων |
|
Τι δε θα 'δινα να ζήσω την πτώση των συνδικάτων |
|
Μεγάλωσα στα άδυτα της αλάνας |
|
Κι είδα το δάκρυ της παπαρούνας να γίνεται δάκρυ της μάνας |
|
Είδα τα μυστικά που σου κρατάει η κοινωνία |
|
Ανήλικα παιδιά να πίνουν ντρόγκια στην πλατεία |
|
Μια γαμάτη πατρίδα μια γαμάτη παιδεία |
|
Μία άψογη οικογένεια με τέλεια θρησκεία |
|
Κάτι δεν πήγε καλά στη γαμάτη σας ουτοπία |
|
Και των γαμάτων τα παιδιά λένε γαμιέται η αστυνομία |
|
Λένε, λένε πως όσα λέμε αδερφέ μου δε λέγονται |
|
Πως είναι λογικό να μένω και να ανέχομαι |
|
Γι αυτό που είμαι μου παν, θα 'πρεπε να ντρέπομαι |
|
Πως είναι λογικό τα όνειρά μας να καίγονται |
|
Μου 'παν να κλείσω τα μάτια μου και το στόμα μου |
|
Να γίνει μαύρο το αγαπημένο χρώμα μου |
|
Μου 'πανε πως να μιλάω και πως να ντύνομαι |
|
Τους είπα ελάτε κουφάλες, με ραπ αμύνομαι |
|
Απόψε όλα τα φώτα στον πιο σκοτεινό μου ήχο |
|
Για να νιώσεις στο πετσί σου τον κάθε μου στίχο |
|
Είναι οξυγόνο γι' αυτό μιλάμε βγαίνει το μυαλό |
|
Απ' τη φυλακή, κάγκελα σπάμε |
|
Απόψε όλα τα φώτα στον πιο σκοτεινό μου ήχο |
|
Για να νιώσεις στο πετσί σου τον κάθε μου στίχο |
|
Είναι οξυγόνο γι' αυτό μιλάμε βγαίνει το μυαλό |
|
Απ' τη φυλακή, κάγκελα σπάμε |