|
Άκου το story ναι |
|
Ήμουν κι εγώ οπαδός, ήμουν κι εγώ οπαδός, άκου |
|
Το γήπεδο έβλεπα θυμάμαι σα ναό |
|
Για την ομάδα μου έχω πάει τόσες φορές να καώ |
|
Σε κάθε ντέρμπι, κάθε αγώνα, πορεία και δακρυγόνα σώμα με σώμα |
|
Φωτοβολίδες και καπνογόνα χαμός |
|
Ήμουν και γω απτά παιδιά στα πίσω διαζώματα |
|
Απτούς τύπους που δεν βλέπανε μπάλα μα μόνο χρώματα |
|
Απτά παιδιά που είχαν ψυχή και φωνή χείμαρρο |
|
Και τραγουδούσαν στο ρυθμό που βάραγε το τύμπανο |
|
Φανατισμένος θυμάμαι μέχρι το κόκκαλο |
|
Αγαπούσα την ομάδα μα για κείνη ήμουνα πρόβατο |
|
Δεν είχα μάτια τότε να δω την ουσία |
|
Και όταν έχανε μονίμως με έφταιγε ή διαιτησία |
|
Ο αρχηγός της εξέδρας ήταν αλάνι |
|
Μα όσα έλεγε κανένας δεν τον είχε δει να κάνει |
|
Κάθε λέξη του στα αυτιά μας σα διαταγή για επίθεση |
|
Και ας ήταν το τσιράκι που τον τάιζε ή διοίκηση |
|
Ήμουν κι εγώ οπαδός |
|
Μεστό σκοτάδι τους |
|
Στο γήπεδο τους εκεί |
|
Για την ομάδα μου |
|
Σε κάθε ντέρμπι χόρευαν τα εκατομμύρια |
|
Μα το αποτέλεσμα το ξέραν απτά αποδυτήρια |
|
Όσο τα φράγκα κάποιοι τα βγάζανε σε σακούλες |
|
Οι μπάτσοι συλλαμβάνανε τα παιδιά με τις κουκούλες |
|
Και εγώ να βρίζω τη μάνα σου από απέναντι |
|
Να σου πετάω φωτοβολίδες για ένα πέναλτι |
|
Ανάμεσα μας μπάτσοι πρόεδροι και κέρβεροι |
|
Να φεύγουμε και οι δύο μας απ'το γήπεδο απένταροι |
|
Γιατί αν δεν σφαχτούμε εμείς θα πάμε πάνω τους |
|
Γιατί θα κάψεις αυτούς αν δεν κάψεις τον μπάτσο τους δες |
|
Γιατί αν αδειάσουν απόψε τα γήπεδα τους |
|
Αύριο δεν θα έχουν να σπρώξουν κάπου τα ναρκωτικά τους |
|
Κι άμα ρωτάς τι απογίνανε τα παιδιά |
|
Από τη θύρα που χορεύαμε στα ντέρμπι αγκαλιά |
|
Είναι χαμένοι κι αυτοί, χαμένοι μέσα στα προβλήματα |
|
Μα που και που ακούω τις φωνές τους μέσα στα συνθήματα |
|
Ήμουν κι εγώ οπαδός |
|
Μες στο σκοτάδι τους |
|
Στο γήπεδο τούς εκεί |
|
Για την ομάδα μου |